Zawartość

Historia miasta

Miasto Vítkov zostało założone wraz z zamkiem Vikštejn prawdopodobnie w II poł. XIII wieku przez Vítka z miejscowości Kravaře. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1301 roku, z dokumentu w Budišovie nad Budišovką w sprawie właściwości sądowej miejscowości Dolejší Kunčice, aby „przyjmowała pouczenia w sporach sądowych” w sądzie miejskim w Vítkovie. W 1523 roku król Ludwik Jagielloński udzielił miastu Vítkov prawo corocznych targów. Miasto wraz z zamkiem Vikštejn i okolicznymi miejscowościami przechodziło do rąk różnych właścicieli, wśród których byli głównie Bírkowie z Násile, Planknarowie z Kynšperka i Oderscy z Lídeřova. W latach 1713-1714 ówczesny właściciel vitkovskiej posiadłości F.K. Wipplar z Ulschitz zarządził wybudować barokowy zameczek w Horní Vsi koło Vítkova (później część terenu szpitala). W 1776 roku zamek Vikštejn opustoszał, wkrótce popadł w ruinę.

W 1802 roku vitkovskie posiadłości kupił Emanuel Záviše z Osenic, a w 1875 roku kupiło je samo miasto Vítkov. Już wtedy znajdował się tutaj Urząd Miejski, a miasto było częścią powiatu Opawa.

Vikštejn

Mieszkańcy Vítkova zajmowali się głównie rolnictwem, rzemiosłem i handlem. Najbardziej rozwijało się sukiennictwo i płóciennictwo. W 1835 roku w Vítkovie było 38 mistrzów tkackich. Dlatego też jako pierwsze powstały tutaj fabryki włókiennicze. W 1858 roku w Vítkovie powstała fabryka rękawiczek, dwa lata później fabryka firmy Eisenberger z Wiednia, później fabryka wstążek wiedeńskiej firmy Fasshold. W 1863 roku wiedeńska firma Imlauer zbudowała w Vítkovie przędzalnię jedwabiu. W wynajętych domach umieszczono czterdzieści krosn tkackich, na których wytwarzano jedwabne chusty i adamaszki. W 1874 roku została zastąpiona przez inny zakład, który założył E. Friedmann, będący właścicielem fabryki wyrobów jedwabnych w Fulneku. Zatrudnionych w niej było 400 pracowników. W osadzie Annino Údolí, przy rzece Moravice w 1866 roku została założona przez byłego właściciela vitkovskiej posiadłości Antonína, jegomość pana Závišy, fabryka papieru i tektury.

Posąg Chrystusa

Pierwsze zachowane informacje na temat szkolnictwa w mieście pochodzą z końca XVI wieku. Szkoła została założona przez ewangelików, w 1630 roku była przekształcona na szkołę katolicką. W 1803 roku zbudowano pierwszy murowany budynek szkoły, a w 1876 roku wybudowano nowy dwupiętrowy budynek szkolny. W 1927 roku został otwarty budynek szkoły dla czeskich dzieci (przedszkole, szkoła powszechna, szkoła mieszczańska).

W połowie XIX wieku do Vítkova zostały przyłączone dalsze miejscowości. Już od 1850 roku do Vítkova należały osady Nýtek, Prostřední Dvůr, Veselka i Dolní Ves, w 1920 roku dołączyła Horní Ves. W 1957 roku do Vítkova przyłączono Podhradí, do 1952 roku nazywane Dolní Víkštejn, a w 1975 roku Lhotka, Nové Těchanovice i Čermná, i wreszcie w 1979 roku Jelenice i Větřkovice. W 1992 roku ponownie usamodzielniły się Čermná i Větřkovice. Większość z tych miejscowości w przeszłości należała do vikštejnskiej, ewentualnie vitkovskiej posiadłości, Klokočov był samodzielną posiadłością, Jelenice były częścią hradeckiego dominium.

 

W I tercji XVIII wieku w Klokočovie zbudowany został przez Jana Václava Želeckiego z Počenic piętrowy zamek barokowy, jednak utracił swój pierwotny charakter za sprawą przebudowy w 60. latach XX wieku. Kościół św. Andrzeja zbudowany został w 1807 roku, wnętrze pochodzi z XIX wieku. W Lhotce stoi kaplica św. Krzyża autorstwa I. Günthera z 1777 roku, w Novych Těchanovicach są przydrożne kapliczki z XIX wieku. W Podhradí znajduje się stacja uzdatniania wody Kružberskiej zapory zbudowana w latach 1954-1962 według projektu arch. Klimeša, na fasadzie budynku umieszczona jest płaskorzeźba „Woda” V. Makovskiego.

Posąg J.H. Pestalozziego

Od 1850 roku Vítkov stał się siedzibą sądu rejonowego, posterunku żandarmerii i urzędu podatkowego. Od 1868 roku powiat sądowy Vítkov stał się częścią powiatu opawskiego. W dniu 15 października 1891 r. oddano do eksploatacji linię kolejową Suchdol – Budišov, wiodącą przez Vítkov. Na początku XX wieku wybudowano sieć kanalizacyjną i uporządkowano chodniki, a miejskie oświetlenie elektryczne po raz pierwszy rozświeciło się na Boże Narodzenie 1904 roku.

Dominantą miasta jest kościół parafialny Wniebowzięcia Marii Panny zbudowany w stylu neogotyckim w latach 1914 – 1918. Kościół cmentarny z początku XVII wieku został odbudowany po pożarze w 1851 roku, w którym spłonęła znaczna część miasta. We wnętrzu ze starszego wyposażenia zachował się późnogotycki posąg Marii Panny Bolesnej, barokowe posągi św. Barbary i św. Katarzyny oraz droga krzyżowa I. Günthera z 1771 roku. W ogrodzie parafialnym stoi posąg św. Floriana z II połowy XVIII wieku. Pomnik rzeźbiarza J. Obetha z 1886 roku, przed szkołą na ulicy Opawskiej, przedstawia wybitnego szwajcarskiego pedagoga J. H. Pestalozziego.

W okresie międzywojennym zbudowano dalsze ważne budowle - salę gimnastyczną, kino, kasę oszczędności.

Vítkov został wyzwolony w końcowej fazie II wojny światowej w dniu 4 maja 1945 r., i ucierpiał znaczne szkody. Na przykład została zniszczona południowa i wschodnia strona rynku. Wysiedlono obywateli narodowości niemieckiej, a miasto zasiedlali nowi osiedleńcy.

Wybierz język